Van alle plekken in huis is de keuken voor mij veruit favoriet. Uren kan ik aan de keukentafel zitten, schrijvend in mijn boekje, lezend of gewoon zitten en naar de radio luisteren. Nu ben ik sowieso niet iemand die op de bank gaat zitten. Vraag me niet waarom maar ik zit zelden op de bank. Nooit gedaan ook. Ik zit nu eenmaal graag aan een tafel waar heel veel boeken en blocnotes of ander schrijfmateriaal op ligt.
Maar de keuken is een verhaal apart, los van de tafel. De keuken is mijn trots. Toen de knoop voor de koop werd doorgehakt, eind 2008, dachten we nog eeuwen de tijd te hebben om een keuken aan te schaffen. We zouden tenslotte pas in mei de sleutel overhandigd krijgen. En omdat het in Duitsland gewoonte is om je keuken mee te nemen als je verhuist, kochten wij dus een huis ohne küchen. Maar goed ook, want ik vond de keuken van de vorige bewoners op zijn zachtst gezegd niet erg mooi.
Nadat we een beetje een idee hadden gekregen van de opstelling in de nieuwe keuken reden wij in Utrecht naar de woonboulevard om een keuken uit te gaan kiezen. Eigenlijk een deprimerend dagje uit maar we moesten nu eenmaal een keuken hebben. Eenmaal in het wereldje beland zonk de moed mij al heel snel in de schoenen. Wat een prijzen worden er gevraagd voor een keuken en van welke verschrikkelijk materialen worden die keukens dan ook nog eens gemaakt. Ook werd ik heel erg sjaggerijnig van de verkopers die mij direct beschouwden als degende die met de scepter zwaait in de keuken, het domein der vrouw. Al in de derde winkel begon ik direct met een bits 'hij kookt' zodra een verkoper mij aansprak. Het werd niks met ons, op die woonboulevard. Al die op elkaar lijkende keukens, met kasten zonder handvaten en met glanzende frontjes, niks mag gezien worden in de keuken van vandaag lijkt het.
Na een paar maanden werden we toch wat ongerust. Een avontuur met een steigerhouten keuken liep op niets uit, het werd maart en april en wij hadden nog steeds geen keuken. Totdat ik mij ineens herinnerde dat ik ooit het geniale idee had gekregen om van bestaande kastjes keukenkastjes te maken. Gewoon alles zelf samenstellen van mooie houten kasten. En zo besloten wij aan de keukentafel in Utrecht dat dit het ging worden. Nachtenlang speurde ik marktplaats af, op zoek naar een dressoir waarin ik een wasbak zou kunnen monteren. Dat dit niet gelukt is, is geen ramp, want de wasbak die ik nu heb, is uniek en staat geweldig in de keuken. Op de meeste kasten kochten we stenen platen waardoor het een heel mooie natuurlijke uitstraling heeft gekregen. Onlangs vond ik op marktplaats een marmeren plaat die echt exact past op één van de kastjes waar we nog geen plaat voor hadden. Voor drie tientjes!
De keuken dus. Koken doe ik er nog steeds niet in, mijn eten krijg ik geserveerd. Maar ik ben er apetrots op en zielsgelukkig mee. En sinds kort hebben we ook nog eens een nieuwe tafel. Gekocht op... marktplaats natuurlijk. 2 meter lang en en kunnen met gemak 4 poezen, 2 kopjes, een paar boeken en een fruitschaal op. I am a lucky woman.
| 
19.0 %
) en mijn bloeddruk gemeten. Na een tijdje kwam de dokter. Alles was goed behalve één bloedtest. Die wees erop dat ik een longembolie zou hebben. Ik was allang blij dat er blijkbaar niets met mijn hart was en begon in gedachten al een beeld te vormen wat zou volgen. Bloedverdunners, stoppen met roken. Embolie weg, klachten weg. En ik leefde nog lang en gelukkig.
