De weinige spannende momenten van onze vakantie beleefden wij op de heen- en terugreis. Verder was de vakantie er een van luieren, tapas eten, met Famke op het verlaten strand wandelen, spelen en zwemmen. Het klinkt saai maar het was heerlijk.
Terug naar de spannende momenten. Op dag 2 van de heenreis reden wij over de Spaanse snelweg AP 7 richting Valencia en merkten wij na enige tijd op dat er al minstens een uur een Pools uitziende man in een Duitse wagen met de weinig veelbelovende kentekencombinatie KO achter ons reed.
Hoezo Pools uitziend, hoor ik u denken. Het antwoord moet ik schuldig blijven maar dat is wat wij beide gokten. Hoezo achtervolgen, denkt u nu. Kijk, normaal gesproken kan er op de route du soleil gerust urenlang een auto achter je aanrijden. Maar! Wij waren er al in de Belgische Ardennen achter gekomen dat onze witte Opel helaas niet echt bergklimwaardig is. Met als gevolg dat wij op het topje van de omhoog kruipende snelwegen slechts nog 60 kilometer per uur reden en de neiging moesten onderdrukken om voorovergebogen tegen het dashboard aan te gaan duwen. En als je dan weet dat dit in Spanje niet anders was én alle andere medeweggebruikers met een opgestoken middelvinger ons voorbij zoefden tijdens een van de vele klimpartijen, dan weet je het zeker, je wordt achtervolgd.
We namen de proef op de som en sloegen af bij een Spaans wegrestaurant. De Duitse Knock Out Pool sloeg ook af en stapte net als ons uit, echter bleef mister KO bij de auto staan, zijn lege kofferbak zorgvuldig bestuderend. Dat aanschouwden wij dan weer vanaf een afstandje en we besloten dat het niet slim zou zijn om het restaurant daadwerkelijk in te gaan. We reden dus maar met lege magen verder, de KO Pool eenzaam achterlatend op de parkeerplek. Wat de man in gedachten had zal mij overigens altijd een raadsel blijven, maar dat hij ons achtervolgde, dat weet ik zeker.
Enige uren later arriveerden wij bij ons vakantiestulpje en kwamen we tot de ontdekking dat het zwembad leeg was en de sleutel niet zoals gezegd onder de bloemenpot bleek te liggen. Even doemde zich een horror scenario in mijn hoofd op maar gelukkig bleek het een misverstand en kwam een buur met sleutel aangesneld en bleek het zwembad leeg omdat het net geschilderd was. Dus vulden we het zwembad terwijl we de spullen uitpakten, het huisje bewonderden, uit eten gingen, op ons nieuwe terrasje een vino dronken, sliepen en nog een dagje in Oliva doorbrachten. Met andere woorden, het duurde een nacht en een dag en toen was het knalblauw geschilderde zwembad vol. Vervolgens kwam de zwembadman om het geheel in werking te stellen en voila, we hadden een huisje mét zwembad.
Verder deden we niet veel, behalve dan op twee bewolkte dagen. Toen gingen we naar Valencia, waar mijn vriend een maandje heeft gewoond, en naar een nabij gelegen plaatsje, Denia. En verder was het elke dag met Famke naar het strand, boodschappen doen, luieren en lezen aan het zwembad, dobberen op een luchtbed in het zwembad, siesta houden, uit eten gaan, op het terras zitten en slapen. Kortom, VAKANTIE!
Ik zal verder niet al te uitgebreid ingaan op de spannende momenten van de terugreis maar om een tipje van de sluier op te lichten vertel ik wel dat onze Opel momenteel niet op de oprit staat maar bij een garage in Prüm. En verder is alles goed. Ik ben poepie bruin én uitgerust. En ik heb de hele week nog vakantie! Joehieeeeeeeeee.
Het lege zwembad bij aankomst:
Uitzicht vanaf het balkon van het hotel in Jonquera:
Huisje met een vol zwembad:
En Famke die uit haar bolletje gaat op het strand van Oliva:
Ja. En nu zijn we weer thuis. En het mooie van vakantie is, dat het ook weer zo fijn is om thuis te zijn.
| 
. Ik bedoel, echt veel meer kán ik gewoon niet doen in deze tijd maar toch lijkt het nooit genoeg te zijn. Pffft. Ik had bijv. ook een uurtje willen werken en dat is er dus niet van gekomen. Nu zegt mijn verstand, geen erg, dat komt morgen wel. Maar mijn gevoel blijf maar knagen... dát had je ook nog even gemoeten Linnepin.
