deondraaglijkesaaiheidvanmijnbestaan.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Welkom in mijn bestaan! Ondraaglijk saai, dat wel. Maar je bent evengoed welkom. Wie ik ben? Ik ben Lin, een meisje van 39 (40) (41..). Tenminste, ik voel mij een meisje. Helaas wordt het tegendeel dagelijks door de spiegel bewezen. Enfin. Ik weblog al sinds 2004. Begonnen als uitlaatklep en verworden tot... euh.. 
     
    Wat doet een ondraaglijk saai meisje zoal? In de eerste plaats werken natuurlijk. Daarnaast studeren, en al die huishoudelijke noodzakelijke bezigheden uitvoeren. Als er dan nog tijd overblijft, dan wandel ik met mijn hondje. Maak ik plannen voor de tuin. Heel soms, veel te weinig, lees ik een boek. Liefst van Maarten 't Hart of Remco Campert. Martin Bril. Maar ik doe het veel te weinig.
     
    Ik lees ook wel wat weblogs, dagelijks. Bijvoorbeeld die van webkijkert. Of Guin. En, sinds kort ben ik fan van pluus, en dan met name haar kledingkeuze. Wat ook altijd mooi is om te lezen zijn de spreuken van Niklas. En Jacob, jee.. zijn gedichten zijn prachtig. Sommige weblogs moet ik tegenwoordig missen. Zoals bijvoorbeeld die van Dark. Die soms heel boos kan doen. Maar die oh zo aangename logjes schreef. En deze dan, waar zou hij nou toch gebleven zijn? Ten slotte nog een weblog tip, de Drs. Ik lees er weliswaar niet dagelijks maar het is altijd aangenaam leesvoer. Oja, en dan is er nog de weblog van niCht.
     
    Alsof het allemaal nog niet genoeg is, maak ik in spaarzame uurtjes ook nog eens mijn eigen kleding. Een mens moet wat.
     
    Ik woon in Duitsland. Heerlijk rustig, in een huis met een heeeeeel grote tuin. En terwijl ik het hier mooier maak, droom ik alvast even van de vrijstaande woning met uitzicht op een bos of velden.  Voor over een jaartje of 10. Want in Duitsland kan dat gewoon nog. In Duitsland is er nog verschil tussen 'jij' en 'u'. Kan je gewoon je auto parkeren als je boodschappen wilt doen en is er ruimte, heel veel ruimte. En daar houd ik van.
     
    Ik hou ook van mijn hond en 4 (5) poezen. En van heel veel andere dingen. Van mooie luchten. Van schilderijen van Israëls en Rembrandt. Of de oudjes van Mondriaan. Van mooie bomen en planten. Van rare mensen. Mijn hart is groot genoeg om van heel veel dingen te houden.Ten slotte is er nog muziek. Heel veel muziek. Van Bob Dylan tot Bruce, van Steve Earle tot.. noem het maar. En de radio staat altijd aan, de TV bijna nooit.
     
    Welkom op mijn weblog. Als je leest, reageer gerust. Maar lurken is hier gewoon toegestaan.
     
    Loglinks
     
     
    Zus 
    Jan 
    Drs 
     
    Muzieklinks 
     
     
    Handigelinks
     
     
    Zoeklinks
     
     
    Reclamelinks
     
    SV 
    RvL 
     
    Mail/MSN
     
     ikbenberlinda@hotmail.com 
     
     
    Klik en luister!
     
     
     
     
    Laatste artikelen
    Wij ambtenaren hebben het goed. In tegenstelling tot de meeste werknemers hebben wij namelijk altijd vrij op 5 mei. En het voelt ook echt als een kadootje. Mijn kadootje heb ik tot nu toe gebruikt om naar de kapper te gaan, het lijkt heel kort ineens :-(, te studeren, de badkamer schoon te maken en... alle servies en glazen in de vaatwasser te stoppen. Haha. Vorige week zag ik tot mijn grote schrik terwijl ik de soepkommen voor mijn verjaarsvisite uit de kast wilde halen, dat alles smerig en plakkerig is. Dat krijg je als je maar met 2 bent en voor 30 man serviesgoed hebt. 
     
    5 mei is zo'n beetje de enige feestdag waarop ik mij er echt bewust van ben dat ik niet meer in Nederland woon. Niks op TV of radio over de oorlog, de bevrijding. Een dag als alle andere. Het gekke is dat ik daar met koninginnedag helemaal geen last van heb. Maar hoewel het beide speciale en echt Nederlandse feestdagen zijn, vind ik 4 en 5 mei toch eigenlijk nog specialer. Ik probeer mij wel eens voor te stellen dat het oorlog is. Ik zou waarschijnlijk alleen maar doods en doods bang zijn, niet meer naar buiten durven en al helemaal geen onderdak durven bieden aan mensen op de vlucht o.i.d. Of in het verzet gaan.
     
    Nee, als heldin zou ik de oorlog niet uitkomen. Des te fijner is het dat ik al 41 jaar in vrede leef. leve onze vrijheid, hoera!
     
     
     
    Lees meer...   (9 reacties)
    571 stenen
    Waarvan 468 uit beton gebikt
    (zonder hulp van zwager en schoonzus was ik hier nu nog steeds mee bezig geweest)
    De overige 88 moeten uit de groententuin gehaald worden en naar voren gesjouwd
    Alle 571 stenen 2 keer schilderen
    Alle 571 stenen in het zorgvuldig uitgedachte patroon leggen
    De randen afwerken met keien, keien en nog eens keien
    Dan het hele terras nóg een keer schilderen
    Zand in de voegen vegen...
    nog meer zand in de voegen vegen...
     
    Maar nu!
     
    Nu is het eindelijk klaar.
     
     
     
    Had ik van te voren geweten hoeveel tijd het mij zou gaan kosten, dan was ik er nooit aan begonnen. Maar ik deed het wel en ik heb doorgezet. Nu kan het grote genieten beginnen. (binnenkort nog wel even een tafel maken  )
     
    Tadaaaaaaa:
     
     
     

    Lees meer...   (9 reacties)
    Het is bijna niet te geloven...
     
    Maar het terras is bijna klaar.
     
     
    Lees meer...   (11 reacties)
    Wij zijn in mei 2009 hier in Kleve komen wonen. Die eerste maanden is het tuinseizoen een beetje aan ons voorbij gegaan. We genoten van de tuin maar hadden nog geen concreet plan en waren nog druk met de binnenkant van onze stulp.
     
    Hoe anders was dat het tweede jaar. Reikhalzend uitkijken naar de lente. Wat gaat er allemaal opkomen, wanneer zal de kersenboom gaan bloeien en los van alle verwachtingen kwam er een heus plan op tafel. Vanaf eind maart tot eind augustus bracht ik vele uren door in de tuin. Legde borders aan, kocht op marktplaats planten, planten, planten. Ik bouwde muurtjes en legde een gigantisch terras aan met zelfgeverfde tegels. en toen kwam de herfst en moest ik stoppen.
     
    Het leuke aan deze tijd vind ik nu vooral dat ik nu weet wat er gaat komen. Ik weet (zo ongeveer..) wat waar staat en belangrijker nog, hoe het moet gaan worden. En toen de eerste zonnestraal voorzichtig doorscheen begon het in mijn hoofd weer volop te ratelen. Want er is nog zoveel te doen, te maken te bedenken. In elk geval wilde ik dit jaar voor het eerst eens gaan proberen om zelf plantjes tot leven te brengen. Twee weken terug kocht ik daarom zaadjes. Op advies van lezers kocht ik twee prachtige klimplantzaadjes die als bestemming het balkon hebben. Daarnaast kocht ik zaadjes voor een lampionplant en zaadjes voor de door mij zo geliefde .........
     
    (ben de naam kwijt  )
     
    Verder moet er achterin de groententuin een groot rek komen voor de roos die ik kado kreeg van mijn schone zus. Er moeten nog  4 rijtjes aan het terras gelegd worden. Ik wil het balkon met vlonders 'bestraten' en klimplanten langs de muur en reling laten groeien. Mijn geliefde gaat de groententuin 'inrichten' en maakt de vijver af.
     
    Op mijn terras moet een mooie ronde tafel komen die op een (rond) muurtje komt te liggen met een gat in het midden waar ik dan planten uit laat groeien. De heg wil ik weg (dat rijmt ook nog) en ik wil een vuurplaats. De plannen voor de sauna moeten nog maar even in de ijskast liggen want ik zie het logje eind augustus al weer voor mij, waar ik mij afvraag waar de tijd toch is gebleven.
     
    Mijn 2e tuinseizoen in Kleve, ik heb er zo'n zin in! (maar ik denk maar niet aan hoe ik dit ga combineren met werk, studie, huishouden en mijn tassenproject....)
     
     
     
     
     
    Lees meer...   (15 reacties)
    Als de reservering is gelukt lig ik van 15 tot 27 mei in dit zwembad te dobberen of zit ik op het terrasje te genieten van de zon. 
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Lees meer...   (19 reacties)
    Wat hebben een week kiespijn en een dreigend croissantloos weekend met elkaar gemeen en waarom brengen ze een schoonmaakrevolutie teweeg in onze keuken? Eigenlijk is het heel simpel.
     
    Tijdens mijn horror-kiespijn week bracht ik veel tijd door in bed, maar ook in de keuken. En als je ineens zoveel tijd hebt en aan niets anders kunt denken dan de pijn in je hoofd, kaak en kies, ga je doelloos om je heen kijken. En ontdek je tot je schrik dat de keuken, de parel van het huis, verworden is tot een vies, plakkerig hok met spinnenwebben en andere smerigheid waarover ik niet in detail zal treden.
     
    Gisteren was ik gelukkig weer kiespijnloos en had ik weer gewerkt. Na het avondeten stelde ik voor om boodschappen te gaan doen. Maar mijn vriend wilde gaan sporten en bood aan om dan zaterdag de boodschappen te doen, na zijn werk. Goed plan, zei ik. Maar haal dan wel even een pak croissantjes op weg naar de sportschool, want die zijn op.  Nee nee, zei vriendlief. Ik ga niet én omrijden en een half uur in de rij staan voor een paar croissantjes. Dan eet je maar brood morgen. Maar de gedachte aan een zaterdagmorgen zonder croissants was nog erger dan de deur uit op een koude vrijdag avond uit te moeten en dus toog ik mopperend richting de supermarkt.
     
    Daar aangekomen besloot ik niet alleen de felbegeerde croissants, maar tevens de allerduurste afbakbroodjes die ze hadden aan te schaffen. Dit riep nog wraaklustigere gevoelens in mij op en ik begaf me naar het koelvak en pakte het duurste stokbroodje met kruidenboter dat ik kon vinden. Vervolgens bedacht ik mij dat ik best even in het Tchibo
    hoekje kon rondneuzen. Tot mijn grote vreugde vond ik daar een tang waarmee je ronde oogjes in leer kunt verwerken. Het moest zo zijn! Ook dit artikel belandde in mijn mandje, waar nog steeds geen enkel product in zat dat mijn vriend zou kunnen bekoren. Hierna liep ik naar de afdeling textiel en zocht twee paar heerlijk warme en zacht huissokken uit.
     
    Wat nu, dacht ik. Chips! Ik kocht (ook hier weer de duurste) een zak ribbelchips en begaf mij voor de ultieme genadeslag richting het tijdschriftenvak. Hier pakte ik een woonmagazine, volgens mijn vriend het meest zinloze tijdschrift dat er bestaat want a) duur en b) er staat altijd hetzelfde in.
     
    Ik overwoog nog even om een fles wijn van 10 euro te kopen maar besloot dat het mooi geweest was. Bij de kassa rekende ik maar liefst 20 euro af. Best veel voor een pak croissantjes, dacht ik voldaan.
     
    Thuisgekomen bladerde ik door het woonmagazine. In het blad stonden zoals altijd de mooiste foto's van allemaal mooie en schone huizen. Ik keek nog eens rond in de keuken en besloot dat ik de tafel zou verplaatsen. Geïnspireerd begon ik het gevaarte van het raam af te trekken en even later stond de tafel midden in de keuken. Veel leuker dan eerst natuurlijk. Maar achter de tafel kwam een berg vuil vandaan waar de familie Flodder zich nog voor zou schamen. En dus besloot ik gisterenavond dat het tijd was om eens grondig huis te houden in de keuken, de parel van ons huis.
     
    Vanmorgen om half 12 was ik er klaar voor. Ik had ingeschat dat het mij anderhalf uur zou duren maar tegen 1 uur had ik enkel het hoekje van de wasbak nog maar schoongemaakt. En op de ramen zat nog van dat leuke rode plaklint en als klap op de vuurpijl een kilo of 10 nep sneeuw. Maar ik ben gelukkig niet zo snel uit het veld geslagen en dus doorgegaan met mijn missie, het schoonmaken van elk hoekje en gaatje in de keuken.
     
    Vijf uur na aanvang was ik eindelijk klaar. Nog nooit heb ik zo lang erover gedaan om één ruimte schoon te krijgen. Maar, het resultaat mag er wezen. Alles is gepoetst en zelfs de stenen platen heb ik in de olie gezet. Ik heb natuurlijk wel even pauze genomen tussendoor, en een lekker croissantje gegeten. Om te voorkomen dat mijn vriend niets in de gaten heeft van al dit werk heb ik de nodige spullen verplaatst. Je moet wat om erkenning van je werk te krijgen tenslotte. Goddank gaan we vanavond uit eten... 











    PS: ik heb ook gelijk het terras buiten schoongemaakt. Ik ben goehoed!
     
     
    Lees meer...   (9 reacties)
    Donderdag 20 januari. Ik neem plaats in de stoel van de tandarts voor een, naar alle waarschijnlijkheid, zenuwbehandeling.  In mijn kies zit een gat dat volgens de tandarts zo diep is dat waarschijnlijk de zenuw bloot is komen te liggen. Na twee verdovingsspuiten laat ik de hand van de assistente weer los en kan het boren beginnen.
     
    Goed nieuws, de zenuw hoeft niet behandeld te worden. De kies kan gevuld worden. Dit blijkt niet zomaar een klusje te zijn. Pas na een uur en een kwartier mag ik (met gevulde kies weliswaar) de stoel weer verlaten. Opgelucht en pijnloos rijd ik huiswaarts.
     
    Vrijdagmorgen, de wekker gaat om half 6 af. Ik sta op en loop naar de douche. Nou ja, lopen, ik heb vreselijke buikpijn, zie zwarte vlekken voor mijn ogen en ben kotsmisselijk. Al snel besluit ik de gang terug naar mijn bed te maken. Ik zet de wekker een uur later in de hoop mij dan beter te voelen. En, als dit na dat uur nog niet zo is, nog een uurtje. Helaas wordt het niet veel beter en ik breng bijna de hele dag door in bed. S 'avonds begint de gevulde kies een beetje te zeuren.
     
    Zaterdagmorgen, buikpijn weg, maar wel een zeurende kies. Nou ja, ik was gewaarschuwd voor napijn dus dat zal dit dan wel zijn denk ik nog. Maar een paar uur later doet mijn hele hoofd zeer en weet ik niet waar ik het zoeken moet. Ik sla 2 dozen paracetamol en 2 dozen ibuprofen in en kruip mijn bed in. De nacht breng ik voor een groot deel door in de keuken, kan niet slapen van de pijn. Zondag is niet veel beter, hoewel ik af en toe wel een opleving heb.
     
    Maandagmorgen bel ik de tandarts. De pijn die ik omschrijf lijkt op napijn, aldus de assistente. We maken een afspraak voor dinsdag. Maar dinsdagmorgen is de pijn een stuk minder. Ik bel weer op en we spreken af de afspraak dan toch maar te laten vervallen. Domdomdom want dinsdagavond begint het hele gezeur weer van voor af aan. Omdat ik inmiddels echt helemaal op ben neem ik maar een half slaaptabletje. Dat werkt goed, ik val na 15 minuten in slaap. Wel jammer dat ik ook precies 4 uur later weer wakker word, mét kiespijn natuurlijk. Weer een nacht op en af aan het heen en weer spoken. 
     
    Vandaag, woensdag dus toch naar de tandarts. Ik krijg een zenuwbehandeling. Het doet vreselijk pijn maar als ik dan ook nog rechtstreeks in de zenuw een verdoving krijg gaat de pijn eindelijk weg. Als de tandarts klaar is doet ze er een noodvulling in. Direct begint het weer pijn te doen. Ik wordt met paracetamol in wachtkamer gezet om het even aan te kijken. Maar het gaat niet over. En dus gaat de noodvulling eruit. Er wordt een klein watje ingedaan om het toch een beetje te beschermen en ik mag naar huis.
     
    Huilend loop ik naar de auto en huilend rijd ik naar huis. Ondertussen zoek ik naarstig naar een scherp voorwerp waarmee ik dat watje kan verwijderen want de druk op die kies is ongelooflijk. Mijn hoofd lijkt te exploderen. Pas thuisgekomen kan ik mijzelf van het watje bevrijden. Ik neem de zoveelste ibuprofen en paracetamol en ga slapen.
     
    En nu, nu ben ik wakker en lijkt het een beetje gekalmeerd. Gerust ben ik er nog niet op, maar het is fijn om even niet zo'n pijn te hebben. Pas 8 februari kan ik terug komen om de behandeling af te maken.. Als dat maar goed gaat.
     
     
    Lees meer...   (12 reacties)
    Beste meneer Rutte, lieve Mark,
     
    Hoewel ik niet voor de VVD gekozen heb moet ik toch toegeven dat ik niet ontevreden ben met u aan het roer van ons land. U praat in normale, begrijpelijke taal en zegt zowaar wel eens dat u iets niet weet. Hierdoor lijkt u eigenlijk net een gewoon mens.

    Welnu, aangezien ik u dan toch leuker blijk te vinden dan ik van te voren had gedacht, doe ik u gratis en voor niets een geniaal idee aan de hand. U krijgt het van mij, het enige dat nog rest is het uitvoeren van dit (geniale) plan.
     
    Want, u wilt net als al u collega politici het liefste dat iedereen werkt toch? Uitslapers en niksnutten zijn niet uw ding. Nou, dan heb ik dé oplossing voor u. Want, als we dan toch allemaal aan het werk moeten, zou het dan niet eerlijk zijn om het werk dat er is eerlijk te verdelen? Want eerlijk is eerlijk, er is niet genoeg werk voor iedereen. Terwijl er legio huishoudens zijn waarin meerdere mensen full-time aan het werk zijn.
     
    Nee, eerlijk delen werkt beter. (gelijk een leuke slogan erbij!) Stelt u zich eens voor, iedereen voor een uur of 30 per week aan het werk. Iedereen! Geen dure uitkeringen meer uitbetalen, de gemiddelde Nederlander wordt een stuk gelukkiger én, doordat de stress afneemt, een stuk gezonder op de koop toe.
     
    Denk er eens over, meneer Mark. Denk aan uw populariteit, die ongekende hoogtes zal bereiken. Denk aan het historisch lage werkeloosheidspercentage, aan de groeiende economie. U hoeft er niet bij te zeggen dat ik het was die u dit geniale idee aanreikte. Noch dat ik lid ben van de SP. Wat kan u het bommen. Als het maar werkt! 



    PS: mijn zusje is verliefd op u. Ze stemt VVD, is blond en lid van The Rotary. Perfect match dus. Lijkt het u wat? Dan stuur ik u haar e-mail adres.
    Lees meer...   (10 reacties)
    Met een glaasje wijn teveel op en de Bosatlas voor ons zaten wij gisteren lang, te lang aan de keukentafel. We besloten rond de Baltische zee te gaan fietsen en op reis naar Zuid Oost Azië te gaan. Tevens kopen wij een vrijstaand huis én gaan we gewoon zoals gepland op vakantie naar Spanje. Famke gaat trouwens mee als we rond de Baltische zee fietsen en ook gaan we naar Groenland, Alaska en Canada. Tenslotte zullen we een keer naar Zuid Amerika gaan.
     
    De mogelijkheden zijn grenzeloos op een mooie zaterdagavond met net een glaasje wijn teveel op. Had jij ook een leuke zaterdag?
     
     
    Lees meer...   (31 reacties)
    Ruzie. Net als waarschijnlijk iedereen heb ik er een enorme hekel aan. Toch had ik gisteren ruzie met mijn geliefde. Vandaag staan er twee bossen rozen op de keukentafel te prijken. Alles heeft zo zijn voordelen, zal ik maar zeggen.

    Het gaat nergens over, met die ruzietjes. Zo is dat nu eenmaal. Toen wij net in dit huis woonden hadden we ook ruzie. Een ruzietje eigenlijk, veel stelde het niet voor. Na wat heen en weer gemopper verweet mijn vriend mij dat ik last had van nesteldrang sinds we in dit huis waren komen wonen. 'Oja?!' reageerde ik verontwaardig. 'Als IK dan last heb van nesteldrang, wil jij dan misschien ophouden met het af en aan naar binnen vliegen van takjes in ons nestje!? Heel het huis staat vol met al die troep van jou!'
     
    Er viel een stilte, we keken elkaar even aan en barstten vervolgens uit in lachen. Dat zijn de ruzies waar je met een glimlach aan terug denkt.

    Hoe kom ik daar nu zo op? Wel, gisteren heb ik mijn naaiatelier uitgemest. De koelkast die daar tijdelijk stond is eruit en ik sleepte twee kastjes van boven naar beneden om al die stukjes stof, leer, lapjes en fournituren geordend en wel een plekje te geven. En ik verbaasde mij weer eens over mijn verzameldrang. Het is toch onvoorstelbaar hoeveel materiaal ik in die korte tijd al verzameld heb, mede dankzij mijn moeder die met stip op één staat op het gebied van leer en tassen materialen scoren.

    Nu wil het toeval dat er vandaag een ontzettende leuke vakbeurs georganiseerd wordt voor tassenmaakfanaten. Kleinschalig, met allemaal leuke workshops en garens en fournituren voor de rest van je leven beschikbaar. Echt iets voor mij dus. Maar ja... na het opruimen en uitsorteren van gisteren begon ik toch iets te twijfelen. Zou ik er niet slimmer aan doen om eerst de huidige voorraad maar eens te laten slinken? Is de beurs voor mij niet net een ietsepietsie te vroeg gekomen?
     
    En dus besloot ik in al mijn wijsheid vandaag om de beurs aan mij voorbij te laten gaan. Ik heb tenslotte nog zoveel andere dingen te doen. Er komt nog wel eens een beurs, hoop ik tenminste.
     
    Gisterenavond zaten wij gemoedelijk in de kamer. Hij op de bank, gierend van de lach om de video's van Monty Python die hij aan het kijken was, ik genietend van mijn nieuwe boek.
     
    Nieuw boek? Welk boek! En ja, het beste heb ik voor het laatst bewaard. Want dankzij een tip van Birgit kwam ik erachter dat een medeblogster een heus boek heeft geschreven. Ik kocht een tweedehands exemplaar en vond gisteren de rust om erin te beginnen. En, het is een fantastisch boek! Allemaal naar de winkel dus en kopen die hap. 
     
    Lees meer...   (51 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl